Laatste nieuws
7 november 2017
Een Afghaanse vluchtelinge in Nederland inspireert tot vrouwelijk leiderschap.

 meer
5 november 2017
Vrouwenstudie in Kabul

 meer

 19 oktober 2017Afghaanse meisjes nog geen betere toegang tot school na 16 jaar VS-invasie.

 meer
5 oktober 2017
Afghaanse vluchtelingen die worden terug gestuurd zijn in gevaar.
 meer
16 september 2017
Hoe jongeren een nieuw leven kunnen opbouwen in UK.
 meer
21 augustus 2017
Een regionale vredesconferentie
 meer
1 augustus 2017:
Afghaans restaurant in Tilburg
 meer
15 mei 2017
Kinderen op de vlucht
 meer
2 maart 2017
Vrouwen in Afghanistan
 meer

 22 november 2016  Afghanistan is een soap die goed afloopt. 

 meer
10 juni 2016
Verlichte beweging zet Afghanistan onder hoogspanning.
 meer

Reisverslag april/mei 2007

24 april
Voel me al weer helemaal thuis en opgenomen in de 'familie'. Gisteren was ik net aangekomen en te moe van een doorwaakte nacht om er van te genieten. Maar vandaag is het er helemaal.

Overdag is het nu rustig in huis, omdat de kinderen vanaf 7 jaar naar school zijn. De jongere kinderen hebben les van Marzia. Ze leren schrijven, rekenen, ze tekenen en doen spelletjes.

Maar de oudere kinderen schrijven en lezen gewoon door als ze weer thuis zijn. Een klein mannetje (5 jaar) wil ook leren schrijven en is 45 minuten heel geconcentreerd bezig met bladzijden vol te schrijven met cijfers. Hij leert het van de oudere kinderen. Aan de kinderen kan je niet merken dat er verschillende moeders zijn. Ze doen alles samen: stoeien, leren, giebelen, lachen, boos zijn op elkaar, alles. De oudere meisjes sjouwen met de kleintjes, leren ze dansen. De kleinste jongens doen alles na wat de oudere doen. En de oudste jongens helpen de mannen van de beveiliging, de chaukidors, als er iets te doen is. Die fungeren zo als een vaderfiguur.

Gisteren heeft Ali (13 jaar) ruim een uur aan de ketting van zijn fiets zitten knutselen. Die was gebroken en moest weer heel, want vandaag moest hij weer op de fiets naar school.

De andere (oudere) kinderen moeten met de bus, omdat het erg ver is. En enkele andere kinderen hoeven slechts 15 minuten te lopen en doen dat onder begeleiding van de moeders of een van de chaukidors.

Een van de vrouwen heeft werk gevonden als kookster bij een vrouwenorganisatie. Zij kan nog 3 maanden in het huis blijven, heeft dan genoeg gespaard om de spullen te kopen die nodig zijn voor een eigen huurhuis.

Zij is de eerste. Ze is er heel blij mee. Ik kan het zien aan haar ogen.

En wij kunnen dan weer een 'nieuwe' vrouw opnemen. Er is nog een flinke lijst vanuit het ministerie van vrouwenzaken.

25 april
De verhuizing half maart is goed verlopen. Alle vloerbedekking is mee en alle gordijnen. Gelukkig maken ze die nauwelijks op maat, zodat ze overal passen.

Ook in dit huis zijn de badkamer en de keuken betegeld. Ook hier zijn veel ramen. En er is een kamer meer, zodat er nu een huiskamer is waar ook les wordt gegeven en waar kan worden gespeeld.

Er is hier bijna altijd elektriciteit, dat is een groot voordeel, want nu is de koelkast aan. En hij wordt goed gebruikt.

Alleen het water is niet te drinken! Daar klagen de vrouwen wel over. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Ook is er een probleem met de waterafvoer. Die is er niet. Wel vanuit de keuken en de badkamer, maar niet vanuit de tuin. En juist daar doet iedereen de was. Ze gooien het afvalwater vrolijk in de tuin en klagen nu dat de tuin zo onder water staat.

Daar moet dus iets op worden verzonnen. Met z'n allen. De oplossing lijkt mij voor de hand te liggen, maar ik zeg eerst niets. Want als ik een oplossing opper, zeggen ze uit beleefdheid 'ja' en doen 'nee'. Dus de oplossing moet uit henzelf komen. En dan maar hopen dat er een goed idee komt.

"Als dat stukje tuin droog is kunnen er wat speeltoestellen komen, want de kinderen hebben behoefte aan beweging en spelen als ze uit school komen", zegt Marzia.

De chaukidors zijn daar vast niet blij mee, want ze verbouwen in een aangrenzend stukje net wat radijs, preitjes, die eigenlijk uien zijn en andere groentes.

26 april
Waren we (Roqia, Hamida, Raihona en ik) op de markt om stoffen te kopen voor sjaals, blouses en tassen, wilde ik voor de kleintjes een heel zachte bal kopen die 25 afgh (nog geen 20 eurocent) kostte, vonden de vrouwen dat te duur. En aan een knuffel voor de jongste van Farida (nog geen 1 ½) kwamen we dus helemaal niet toe.

Interview met Roqia
Jij wilt als je uit gaat het liefst een burka aan. Waarom?
Nee, ik wil geen burka meer dragen. Steeds meer vrouwen lopen met een grote sjaal. Dat is veel gemakkelijker.
Maar soms ben ik bang om hem niet te dragen, want als mijn schoonfamilie mij dan ziet, denken ze vast: nu je man overleden is, ga je wel onbedekt!

Moest je de burka aan van je man?
Nee, alleen als we naar Hazarastad gingen, omdat daar geen enkele vrouw zonder burka liep.

Vind je niet dat vrouwen zich eigenlijk niet zouden moeten verstoppen? Zijn vrouwen minder belangrijk dan mannen?
Het is niet goed voor vrouwen dat ze zich helemaal moeten bedekken.

Hoe voelt dat?
Het is heel moeilijk om in te ademen.

En hoe voelt dat voor jou als vrouw?
Ik voel me niet vrij

Ben je blij dat je een vrouw bent?
Een man kan elk werk doen en overal naar toe gaan, een vrouw moet thuis blijven. Voor vrouwen is de situatie niet goed.

Kunnen vrouwen helpen om Afghanistan weer op te bouwen?
Vrouwen moeten ook kunnen helpen. De helft van ons is vrouw. We moeten het samen doen met de mannen. Vrouwen kunnen kleden maken en wij voeden de kinderen op. Wij willen dat onze kinderen later veel leren.

Als jouw dochter trouwt en zij moet van haar man de burka dragen, hoe moet dat dan?
Als hij haar zou dwingen zou ik dat niet fijn vinden. Zij zijn een nieuwe, jongere generatie en ze moeten arts worden of leraar. Ook de meisjes.

29 april

Gesprek met Mary.
Mary is een welbespraakte dame. Zij weet zo te merken goed wat zij wil. Zij draagt buiten altijd een burka en ik wilde weten waarom.

Omdat het van haar broer moet. Haar broer is jonger dan zij. Hij heeft 10 jaar in Engeland gewoond en heeft een Engelse vriendin.

Als Mary bijvoorbeeld naar een trouwerij gaat vertelt haar broer dat ze niet de burka aan hoeft, maar wel geheel bedekt moet gaan.

Mary is de burka vanaf heel jongs af aan al gewend. Het is voor haar een tweede natuur. Vanaf haar trouwen op haar 16 e draagt zij de burka.

Ik vroeg haar waarom ze haar broer zo gehoorzaamt. "Dat is nou eenmaal zo. Hij is de baas." Mogen mannen de baas zijn over vrouwen? "Dat is altijd zo geweest." Hebben mannen meer rechten dan vrouwen?   "Ja natuurlijk."

Er bestaat een wet dat vrouwen en mannen gelijkwaardig zijn. "Niet in Afghanistan."

Nu wil haar broer dat haar dochter van school gaat. Maar dat weigert ze: "Mijn dochter wordt niet zoals ik."

Het is nog een lange weg te gaan.

3 mei
Zat lekker even te niksen in de tuin, toen het hele spul vanuit school binnendruppelde. De jongetjes beginnen dan allerlei renspelletjes te doen. Ze rennen elkaar achterna en springen van de hoogtes af, als het kan over de hekjes enz. Toen kwam weer het waterflesje-met-gaatje-in-deksel. Dat werd dus lekker elkaar natspuiten. Zolang het bij de haren bleef was er niets aan de hand, maar toen een van de kleintjes een natte bloes kreeg, zette hij het op een brullen. En als er dan een dominante jongen is, de oudste van dat moment en een met een behoorlijke dosis ADHD, loopt het uit de hand.

Intussen waren de meisjes om me heen komen staan. Zij ontspannen toch echt anders dan jongetjes. Maar dat belemmerde de jongens in hun geren, dus dat liep uit op een beetje pesten door de jongens en boze gezichten van de meisjes. Een vermakelijk spel.

Toen vond ik het tijd worden voor boter, kaas en eieren. In een mum van tijd waren er drie 'notebooks en 6 pencils'. Om iedereen ook echt aan de beurt te laten komen moest ik wel de tweetallen steeds verdelen. Alle etnische groepen deed ik door elkaar, geen enkele bedenking. Jongens en meisjes door elkaar, geen enkel probleem.

Kinderen zijn overal hetzelfde.

5 mei
Een feestdag moet ook een feestdag zijn. Dus een picknick. In Paghman.

Dat is ongeveer 20 kilometer vanaf de stad, een beetje omhoog in de bergen. Een heerlijk frisse atmosfeer en veel snelstromend water.

De vrouwen hadden een maaltijd klaar gemaakt, er was een bus gehuurd, twee chaukidors mee en een heel groot stuk vloerbedekking om op te zitten.

Binnen een half uur was iedereen nat, sommige tot op hun botten. Ook enkele meisjes. En zelfs de vrouwen werden weer kinderen: lekker natspatten en elkaar het water intrekken.

Sommige jongens hielden het heel lang vol nat te zijn, totdat wij zeiden dat ze zich moesten laten opdrogen, want je kunt niet drijfnat de bus in.

Ook de ballen waren een succes.

Tijdens het klaarmaken van de maaltijd, rende er plotseling een koe dwars tussen de vrouwen door. Gillend stoven ze uiteen. En later waren ze stomverbaasd dat ik een koe durfde te kriebelen tussen zijn horens. En dat ik de hond durfde te aaien.

Bij de eerste de beste ijsverkoper voor iedereen nog een ijsje en het feest was compleet. Iedereen had echt genoten.

Dit moet maar een jaarlijks uitje worden. Een soort schoolreisje. De kinderen hebben het zo nodig om eens flink uit te rennen en te spelen. Want ze komen nooit 'op straat'.

6 mei
De laatste interviews afgenomen. Jammer dat er slechts 1 goede batterij is. Die is altijd net leeg als je middenin een interview zit.

Een aantal banken langs gegaan om biljetten van 1 en 5 afghani. Niemand heeft ze, zelfs de Central Bank niet. Banken zijn er alleen voor rijken, al die kleine vodjes zijn voor het plebs, zoveel is wel duidelijk.

Maar ook hebben ze geen vrouwelijke fouilleurs. Of te wel vrouwen bestaan in dat soort instellingen niet. Ik kon gewoon doorlopen.

In een van de interviews vertelde Fatima dat zij bang is om alleen te gaan wonen met de kinderen. Ze heeft geen man die de buurt kan zien, zodat men niet weet dat ze vrouw-alleen is.

Ze zal de vriendinnen in het huis erg gaan missen. Ook de kinderen zullen hun vriendjes en vriendinnetjes missen.

Tot nu toe heb ik in Kabul alleen maar duiven (Turkse tortels) gezien, mussen en ringmussen. En een enkele boerenzwaluw kwam voorbij. Maar boven het meer gisteren in Paghman zweefden 10 heel grote vogels. Het was onmogelijk details te onderscheiden, maar het moeten grote zijn geweest. Volgens de chaukidor, die niet zijn hele leven in de stad heeft gewoond, komen ze vanuit de bergen.

Kopen we een elektrische naaimachine, 'vergeten' we er een tafel bij te kopen. Nu werken ze nog met één hand, want de aandrijving doen ze niet met de voet, maar met de andere hand.

Maar Roqia, Taira, Sarah en Farida hebben zich kapotte vingers geborduurd, zodat ik mee naar Nederland kan nemen: 3 sjaals, 3 shirts, waarvan 1 geborduurd en 7 tassen.

7 mei
Na nog een interview met twee meiden voor de film was het tijd om te gaan.

Dan kom je bij de buitendeur van de International Airport van Kabul. Daar staat een blaag van een jongen die op de ons bekende Duitse manier toeblaft: "Ticket". Ik antwoordde met: "Please?" Weer hetzelfde. Toen deed ik hem na en zei dat ik dat niet leuk vond. Zijn antwoord: "What is your profession?" Dat is toch om te lachen?

Binnen gebaarde iemand mij dat ik om mijn bagage twee banden moest laten maken. Dus nietsvermoedend deed ik dat. Maar toen bleek dat je er voor moet betalen: 50 afgh. Per band. Nou had ik alleen n og 2 biljetten van 5 dollar bij me. Ik vroeg of ik nog voor de tax moest betalen en zij zeiden: "Nee", want er verandert hier kennelijk iedere maand iets. Dus gaf ik met een royaal gebaar een van de biljetten. Die jongens ook een goede dag. Maar ja hoor, ik moest wel 10 dollar betalen. Dus had ik een probleem. 2 Mannen bogen zich daar eens over en concludeerden dat die banden-mannen van Ariana waren en uiteindelijk mocht ik voor 5 dollar tax naar het vliegtuig. Soms gebeurt corruptie precies andersom.

In Dubai wordt ook wat af gecontroleerd en gescand. Dan moeten de mannen hun riem afdoen. Wat blijft er dan weinig waardigheid over van al die dikke buiken.

Als ze dan ook nog hun schoenen uit moeten doen, zijn het pas echte huis-suffertjes.

Ik ben blij dat vrouwen dat allemaal niet hoeven, want ik heb geen idee wat er van mij overblijft als ik mijn schoenen uit moet doen.

En de grap is dat het hele circus weer een keer plaats vindt als je van terminal 2 naar terminal 1 bent geshuffeld.